تبلیغات
زیارتیهــــــــــــا - قصه های من و موسی
 
درباره وبلاگ


::.. با هـــــــــــــــم خاطرات دیروزمان را ورق زنـــــــــــــــــیم ..::

مدیر وبلاگ : عبدالرضا حسینی پور
نظرسنجی
کدامیک از این باغها را برای گشت و گذار بیشتر میپسندید ؟








آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
زیارتیهــــــــــــا
::.. با هـــــــــــــــم خاطرات دیروزمان را ورق زنـــــــــــــــــیم ..::
صفحه نخست             تماس با مدیر           پست الکترونیک               RSS                  ATOM
سه شنبه 1 اسفند 1391 :: نویسنده : عبدالرضا حسینی پور

ری و  پسیندی  بی  تازه  از  سر  رو  ویندووم  هنزا  سیلکوم  ری  زمی  ننهی  که  در  دن  چیله ی  شو  زه  ، ( هومسالی  تازه  سوورو  وافته ای ) هر  چی  غارم دا  کسی اش  جوابم  ندا  یادم  ویمت  که  دیم  رفتن  خونه ی  دووت  دایاش  چاکنم  هیمنه ی  ما هشن  و  هیم  روزان  که  بچی  درس  هاکوند.
پاویوم  رفتم  درم  وازاکه   تا   اح  مهی  هن   اش  گوت  لنجی  مال  خنسیرا  سر  خور  لنگرش  بروندن  و  هیو  بارشن  اش  میت  بشیت  گیتر ،  بیو  تا  خومو  هم باش  بشیم ،  ام  گوت   بر  واره  تا   بلکی  کمی  پیل  جم و جور   هاکونم  بلکی  ام  بشاییت  سوا  با  تو  بیو م   هنی   ریه م  ری   لوکه   پهن  نکرده ای   تا خشکاییت   که دیم  داخل  وایی  ام  گوت:  دی  یه  چیزی  میگم  نه  نگو  ،  دیم  اش  گوت:  بگو  چن ؟  ام گوت:  دی  لنجی  مال  خنسیرا  سر  خورن  و  سوا  اشو میت  بشن  گیتر  مو  هم  ام  میت  بشم  باشو  بلکی  یه  چی  سی  خوم  کاراکنم  اینجا  ویسیه   بدرد  نمی خورد  همه  رفتسن  و  کسی  تو  ولات  ناموندن اگت میشان  برو   بر  زارسین  عولا   یه  چی  پیل  قرض  هاکو   بلکی  ام  بشاییت  شی  مردم  بشم  ، هنزا  گپم  تموم  ناوهی  که  دیم  شروش  که سی  منگه  دیه  که  مو  یه  بچی  بیشترم  نی  و  ام  نمیت  که  دیرم  واییت  ام  گوت  بلکی  عصای  پیریم  بشت  نکه  بشیت  غربت نشین  واییت  خیاش نکردن  که  یه  روز  خوشی  مو  تو  زندیم  ام  بیت  بر بوات  که  خوشیم  ندی  خوم   میفهمم  که  بر  تو  هم  خوشی  نمیونم  .
خلاصه  سرتو  درد  نارم  دیم  به  زور   راضی  وایی  که  مو  بشم  گیتر  بشرطی  که  زیاد  اونجا  نویسم  و  جلدی  واگردم ، بعد  اذون  مغرو  رفت  بر  زارسین  عولا  و سه  کروش  پیل  قرضش  که  و  اش  دا  سی  مو  صبح  گه  دیم  پایی  اش  گوت  دووش  خو  بدی  ام  دین  و خیلی ماجرامن  امگوت: دی  چه  خوییت  دین؟  اشگوت  خوم  دین :  گنزا  ریت  ریهتسن  و  تو  هی  فرار  میکنی    ام  گوت  دی  خو  ضیفه  چپن  و  ماجرات  نبشن  ، رفت   کاسه ی  اویی  اش  اورد  و  شی  گریخ  و  صلوات  پشت  سر  موش  ریت ، رفتم  در  حوش  اح  مهی  تا  شمال  هوش  ویسین  مزی  رو  بفتیم  که  صدی  زارسین  عالی  امت  تا  دست  موسی اش  گرتن  و   هی  میت  امت  اش  گوت  بی  موسی  هم  شی  خوتو  بوری  تا  بلکی  کمی  مثه  مردم  واییت  تازه  موسی  خط  سیبیلی ری  صورتش  دیار  اندهی   و  درازاش  هم  اندازه  گزی  کبله ی  خونشو  بی  سی  زارسین  عالی  ام  گوت  مو  ری  گپ  تو  گپ  نمیزنم  و  مث  چشام  احتیاط  موسی  میکنم  و  موسی  هم   شی  خومو  میوریم  ،  حرکت  مو  که  سی  سر  خور  رسهیم    تا  یه  ولاتی  ادم جمن  داراب  زارعالی  و  زارخلوم  زار عولا هم  شی  مکمال  اندسن  مو   مستقیم  رفتم  بر  زارسین  رضا  و  ام  گوت :  مو  از طرف  عالی  گپ  میوم  و  ام  میت  با  تو  تا  گتر  بیم  خوم  هسم  و  رفیقام  اش  گوت  حلا  که  از  طرف  عالی  گپ  اندسی  مو  گپیم  نی  بشی  سوار  وایی که  نزیکن  حرکت  هاکونیم   نزیک  ساعت  دوازده  بی  که  صحری  خور  واوییم   همه ی  جی  لنج  پر  بز  و  میش  بی  و  بو  پشکل  همه جاش  واسی  .
هیمیزات  رفتیم  تا  گنبدی  اغی  امومزاده  ندیار  وایی  و  هر  جا  سیل  تا  میکی  تا  چش  دیار  بی  او  بی  مو  هم  مث  خانا  چسدووم  ری  کماره  و  همش  سی  موسی  دستورم  میدا  تا  کهلون  سیم  چاک   هاکوند   بعد  از  هفت  رو  و  هفت  شو  رسییم  گیتر   رفتیم  بر  صفرو   خلو  حسو  تا  تو  خونشو  جا  و ره  نی  ، خوشن  و  یه  ولاتی  ادم  حاجسین  علو  هم  همیشه ی   خدا   چی  و  کهلونش  گرم  بی  یه  چند  وقتی  بر  هونا  مو  منزل  که  ،  صبح  تا  صبح  میرفتیم  یه  چپ  رهی  بی   وی میسهیم   و  میرفتیم  تو  باغچه  ی  عربا  مو   کار  میکرد  موسی  هم  همیشه  با  خومم  میورد  و  پیلاشم  جم  میکرد  و  ام  دس  تنگسیرا  مرسوند  سی  زارسی  عالی  یه  مدتی  هم  خو  او  ناتور  بهیم  تا  اخرا   که  کاری  گیرمو  امت  تو  ملعب  و   کمی   راحت  واوییم  .
یک  رو  صبح  پاویم  تا  نامه  ای  شو  دس  حاج  خلوم  شیخ  علی  دین  و  اشو  نوشتن  که  واسو  جلدی  ویو  که  دلمو  سیت  تنگاوین  حاج  خلوم  تعریف  بسیاریش  وامیکه  اش  میگوت  که   امسال  ولات   بهار   گتی   بین  و  دی  قحطی  نیسن   و  ضیفیا  نفری  یه  زنبیلی  دس  شوون  و  میشن  سی  علف  ، خبرش  بی  که  جافرو  هم  کلی  گیر  شندن  و  اشو  اسمش  نین  حوسین  و  کاظی  هم  اش  گوتن  که  کمی  نصیحت    رمضو  ما   هاکونی  و  سیش  بگی  بلکی  واگردت  ایران  دیم  هم  خیلی  سفارشش  کردی  تا  مو  واگردم  .
امار  تو  فکر  رفتم  تا  نزیک  پنج  سالن  که  گیتر  هسم  و  جی  هیچی  مم  دیار  نی  و  هر  دفعه  ای  هم    یه  چی  جم  میکنم  و  دست  رفیقام  میم   تا  بورن  ولات  بلکی  بوام  چهارتا  خشت  ریک  هونت  خونی  سیم  بزنت   دیم  هر  کی  میت  اونجا  سیش  میگوت  بگی  تا  وییت  امو  میت  بلکی  دوت  خالوش  سیش  عقد  هاکونیم  ام  فهمی  اینجا  ویسهی  مو   فویدش  نی  ام  گوت  بشم  ملیوار  بلکی  یه  چند  مدتی  اونجا  کاراکنم  بلکی  یه  چی  جم  هاکونم  موسی  اش  گوت  :  مو  هم  شی  تو  میم  امار  ام  سیل  شاکه  تا  دی  جوون  رشیدی  سی  خوش  واوین  و  از  او  روزی  که  بچبار  بی  ام  شی  خوم  اورد  خیلی  میگذرت  ام  سیش  گوت  حلا  که  زارسین  عالی  تو  شی  موش  سپاردن   بر  خوت  اماده  هاکو  تا  هفته  بعدی  شی  لنجی  بشیم  ملیوار  ، خلاصه  رفتیم  ملیوار  یه  دو  سالی  اونجا  بییم  دوباره  واگشتیم  اندیم   بحرین  ، هومسالی  تازه  زینو  زار  اح  کدخدا  واویی  و  تفنگچی  بسیاریش  دور  خوش  جم  کرده  ای  و  هر  روز  شی  چهسین  جمالی  ها  شو  جر  میکه  ،  یک  شو  هر  کاریم  میکه  خو  نامیرفتم  همش  ماجرام  بی  صبح  خو  موسی   رفتیم  سر  کار  سی  واگشتیمو    شرطی  ها  شو  گرتیم  که  هیچ  مدرکی  تو  نیسن  و  دزدکی  از  ایران  اندسی  و  باید  واگردی  همونجا  که  اندسی  یه  سه  ماهی  اشو  زندان  کردیم  اوسام   فهمی   خویی   که  دیم  اش  دیی  سی  چه  بی   ،  و دست   خالی    اشو   وارسوندیم   ایران   .
خلاصه  بعد  از  هشت  سال سفر  مو  و  موسی  واگشتیم  ولات  تا  دیم  چقد  پیر  واویین ،  بوام  هم پیر  تر  واویین ، کوچکا    گت واوسن  ، جونا  هم  پیر  واوسن  و  فقط  خارکوری  ها  و جی  کپرا  و  بند  باخان  که  تغییر  نکردن  و  مو  الکی  تو  غربت  خومم  پیراکردن  بعد  از  چهار  پنج  ماه  دیم  اش  دووت  کاکاش  سی  مو  عقد  که  و  زارسین  عالی  هم  دووت  رمضو  صالو  شو    سی  موسی  عقد    که   بلکی  کمی  جاگیر  واییت  چاکونوم  که  چند  ماه  بعد دوباره  موسی  هوای  سفر  بسرش  زت  و  ری  بحرین  که  و  رفت    رفت   رفت و  هنزا   که  بشیت   هومسالی  موسی   رفت  مکه  و  وایی  حاج  موسی...






نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


چهارشنبه 18 اردیبهشت 1392 06:53 ب.ظ
سلام علیکوم.حالتو خشن.چزات بسه عجب چیتو نوشته بی دمتو گرم مو ایسا کنگو هسوم اشتا لورکمن ولی حیف ک دی نیسن.خا مو بشوم خیافس
سه شنبه 15 اسفند 1391 08:57 ب.ظ
داستان جالبی بودکه مایه هایی از واقع گرایی ونوستالوژی همراه باتخیل را با هم دارد.این داستان کوتاه قابلیت تبدیل شدن به یک داستان بلند را دارد.موفق باشید
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.